سفارش تبلیغ
بستۀ پیشنهادی وب هاست ایران
نسیم وحی
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 88 آبان 10 توسط مشکات | نظر
دانه ای که سپیدار بود
دانه کوچک بود وکسی او را نمی دید.سال های سال گذشته بود و او هنوز همان دانه کوچک بود. دانه دلش می خواست به چشم بیاید؛ اما نمی دانست چگونه. گاهی سوار باد میشد واز جلوی چشم ها می گذشت. گاهی خودش را روی زمین? روشن برگها می انداخت و گاهی فریاد میزد و می گفت «من هستم؛ تماشایم کنید!»
اما جز پرنده هایی که قصد خوردنش را داشتند، یا حشره هایی که به چشم آذوق? زمستان به او نگاه می کردند، هیچ کس به او نگاه نمی کرد.
دانه خسته بود از این زندگی؛ از این همه گم بودن و کوچکی خسته بود. یک روز رو به خدا کرد و گفت؛ «نه این رسمش نیست. من به چشم هیچ کس نمی آیم. کاش کمی بزرگ تر، کمی بزرگ تر مرا می آفریدی!» خدا گفت: «اما عزیز کوچکم! تو بزرگی! بزرگ تر از آنچه فکر می کنی. حیف که هیچ وقت به خودت فرصت بزرگ شدن ندادی! «رشد» ماجرایی است که تو از خودت دریغ کرده ای. راستی یادت باشد تا وقتی می خواهی به چشم بیایی، دیده نمی شوی. خودت را از چشم ها پنهان کن تا دیده شوی!»
دان? کوچک معنی حرف حرف های خدا را خوب نفهمید؛ اما رفت زیر خاک و خودش را پنهان کرد. رفت تا به حرف های خدا بیشتر فکر کند.
سال ها بعد دان? کوچک، سپیداری بلند و با شکوه بود که هیچ کس نمی توانست ندیده اش بگیرد.
سپیداری که به چشم همه می آمد.

  عرفان نظرآهاری(هر قاصدکی یک پیامبر است، ص 24)




طبقه بندی: ذانه،  سپیدار،  پنهان،  رشد
مرجع دریافت قالبها و ابزارهای مذهبی
.:
By Ashoora.ir & Blog Skin :.